Edhe pse pushteti mbetet joshës dhe shpesh tërheq qytetarë me halle përmes premtimeve të ndryshme, rezultatet e zgjedhjeve treguan se opozita shqiptare, përmes koalicionit AKI, fitoi dukshëm më shumë vota partiake dhe mandate në këshillat komunalë.
Historia po e vërteton sërish: sa herë ka unitet politik mes shqiptarëve, rezultati është i prekshëm dhe i matshëm.
Këto rezultate do të ishin edhe më të theksuara sikur të mos kishte ndërhyrje nga elektorati maqedonas në komunat me shumicë shqiptare, vota që ndikuan drejtpërdrejt në përcaktimin e fituesve në garat për kryetar komune. Një pjesë e këtyre votave u motivua nga mllefi ndaj bashkimit të opozitës shqiptare, ndërsa pjesa tjetër mbeti votë e kushtëzuar për përfitime etnike dhe politike.
Në anën tjetër, VLEN, e mbështetur për muri, pranoi kushte që në rrethana normale nuk do t’i pranonte, vetëm për të legjitimuar pjesëmarrjen në qeveri me më pak deputetë dhe pa mekanizmin funksional të Badinterit në Kuvend.
Por kjo tolerancë e tepruar nuk mund të zgjasë pafundësisht. Sjelljet nënçmuese ndaj përfaqësuesve të tyre tashmë janë evidente dhe reagimet, me gjasë, do të jenë reciproke.
Megjithatë, një avantazh për VLEN-in qëndron në faktin se liderët e saj kryesorë u zgjodhën kryetarë komunash në Çair dhe Tetovë, pozicion që u jep pavarësi më të madhe nga ndikimi i drejtpërdrejtë i kryeministrit Hristijan Mickoski dhe partisë së tij.