25 vjet pa Adelinën: plumbi që vrau një fëmijëri

Adelina, engjëlli i Sllatinës që mbeti përgjithmonë 11 vjeç

Nga Urim Saliu

Ka fate që nuk plaken kurrë. Ka plagë që koha nuk i shëron, por vetëm mëson të jetosh me to. Ka emra që mbeten të gdhendur në kujtesën e një fshati, të një familjeje dhe të një kohe të tërë. Një prej tyre është Adelina Arifi.
Sot, gati një çerek shekulli më vonë, më duket detyrim njerëzor dhe gazetaresk të rikthehem te historia e një vogëlusheje që nuk arriti ta jetonte fëmijërinë deri në fund. Një vajzë që nuk arriti t’i hapte të gjitha dritaret e jetës së saj, sepse lufta i mbylli përgjithmonë.
Vera e vitit 2001 kishte sjellë mbi Sllatinë zhurmën e granatimeve, britmën e armëve dhe frikën që hynte në çdo shtëpi. Njerëzit strehoheshin nëpër bodrume, duke shpresuar se muret do t’i mbronin nga vdekja. Por ndonjëherë vdekja gjen rrugë aty ku askush nuk e pret.
Një plumb i mallkuar depërtoi në bodrumin ku familja kërkonte shpëtim. Ai nuk pyeti për moshë, për ëndrra, për pafajësi. Ai shkëputi frymëmarrjen e fundit të Adelinës, një fëmije që ende nuk i kishte mbushur 11 vjet.
Që nga ajo ditë, kalendari i familjes Arifi nuk matet më me vite, por me mungesa.
Babai i saj, Sejdi Arifi, ende flet me zërin e një njeriu që nuk ka mundur ta pranojë plotësisht ikjen e vajzës së tij.
“Është një çmim shumë i madh për mua. Nuk ka ditë që nuk më vjen ndërmend buzëqeshja e saj. Nuk mund ta harroj derisa të iki edhe unë nga kjo botë.”
Dhe në ato pak fjalë gjendet e gjithë pesha e një babai që ka mbetur përgjysmë.
Adelina nuk ishte thjesht një vajzë. Ajo ishte drita e shtëpisë. Ishte zëri që mbushte oborrin me jetë. Ishte fëmija që prindërit e shihnin si një bekim të veçantë. Në shtëpinë e tyre kishte plane për ditën kur ajo do të rritej, do të studionte, do të dashuronte, do të bëhej nënë.
Por lufta nuk pyet për planet e njerëzve.
Në një sirtar që askush nuk e hap me dëshirë, ruhen ende fotografitë e saj. Ruhen fletoret. Ruhen poezitë e shkruara me shkrimin e një fëmije. Ruhen gjurmët e një jete që mezi kishte filluar.
Mes atyre faqeve gjenden edhe vargjet:
“Të vdes në luftë nuk dua…”
Sot ato tingëllojnë si një parandjenjë e dhimbshme, si një lutje që nuk u dëgjua kurrë.
Kur afrohet gushti, familja e saj e ndien sikur koha kthehet mbrapsht.
Plaga hapet sërish.
Ajri mbushet me kujtime.
Dhe mungesa bëhet edhe më e rëndë.
Adelina duhej të ishte grua sot. Ndoshta do të kishte fëmijët e saj. Ndoshta do të ishte duke qeshur në oborrin e kësaj shtëpie. Ndoshta do të ishte duke kujtuar me mall fëmijërinë.
Por një plumb vendosi ndryshe.
Vetëm pak metra larg shtëpisë ku dikur luante, ajo prehet në gjumin e përjetshëm.
Në çastet e fundit ishte në krahët e xhaxhait të saj, Shemsedin Arifit. Ai e mbante fort, sikur dashuria mund ta fitonte vdekjen. Sikur zemra e një njeriu mund ta kthente pas fatin.
Por vdekja atë ditë ishte më e shpejtë.
“Adelina ishte në një gjendje as e gjallë, as e vdekur…” kujton babai.
Ajo humbi betejën më të padrejtë që mund të humbë një fëmijë.
U varros në fundin e asaj vere të përgjakur. Lufta kishte mbuluar gjithçka me hijen e saj. Pak njerëz mundën të merrnin pjesë në varrim. Frika ishte kudo.
Por dhimbja ishte edhe më e madhe.
Sepse po varrosej jo vetëm një fëmijë.
Po varrosej një e ardhme.
Po varroseshin qindra buzëqeshje që nuk do të ndodhnin kurrë.
Po varroseshin ditëlindje, diplomime, ëndrra dhe përqafime që nuk do të vinin më.
Adelinën të gjithë e thërrisnin Niki.
Pas saj mbetën librat e klasës së pestë që nuk u hapën më kurrë. Mbetën fletoret ku ajo kishte shkruar emra, ëndrra dhe fjalën e bukur “JETA”.
Sa ironike tingëllon sot ajo fjalë.
Jeta mbeti në fletore.
Ndërsa vajza që e shkroi iku përgjithmonë.
Dhe kështu, një ditë vere, ranë perdet e zeza mbi dritaret e saj.
Që atëherë ato dritare nuk u hapën më.
Por kujtimi i Adelinës vazhdon të jetojë.
Në lotët e prindërve.
Në heshtjen e sirtarit të mbyllur.
Në fotografitë që koha nuk arrin t’i zbehë.
Në kujtesën e një fshati.
Dhe në ndërgjegjen tonë kolektive që nuk duhet të lejojë kurrë që fëmijët e vrarë nga lufta të harrohen.
Sepse një popull që harron fëmijët e tij të humbur, rrezikon të humbasë edhe shpirtin e vet.
Dhe Adelina, ajo vogëlushe me buzëqeshjen e trëndafiltë, meriton të kujtohet përgjithmonë.