PËRSHKALLËZIMI I PROVOKIMEVE MES SHTETEVE

Savash Veliu

Pas dështimit të projektit të “Israelit të Madh” përballë një blloku islamik sunit të udhëhequr nga Turqia, mediat sioniste-izraelite kanë intensifikuar fushatat e tyre të dezinformimit dhe përpjekjet për të shtrembëruar realitetin. Ky proces ushqehet më tej nga entuziastë të rrjeteve sociale, të cilët i ekzagjerojnë ngjarjet me mjeshtëri për të mbjellë konfuzion, duke errësuar kështu të vërtetën — si brenda rajonit, ashtu edhe në një shkallë më të gjerë.

Turqia ka lëshuar një sërë paralajmërimesh, duke theksuar nevojën për ta mbajtur situatën të qetë dhe për të shmangur reagimet tepër emocionale.
Megjithatë, situata po hyn në një fazë vërtet kritike.
Çështja nuk kufizohet vetëm te Huthët; në thelb, ajo lidhet me projektin e “Israelit të Madh” — një nismë e mbështetur nga SHBA-ja dhe Mbretëria e Bashkuar që nga viti 2005, e cila arriti të krijojë një bazë në territoret sunite me ndihmën e shiizmit të mbështetur nga Irani. Gjithçka filloi me “Pranverën Arabe” në vitin 2010 — një proces që çoi në copëtimin e territoreve dhe vrasjen e liderëve sunitë. Gjatë asaj periudhe, Erdoğani tërhoqi vëmendje të madhe me ndërhyrjen e tij “NJË MINUTË” (ONE MINUTE); ky veprim shkaktoi një sërë masash hakmarrëse, përfshirë sanksione, bojkote dhe përpjekjen e dështuar për grusht shteti në vitin 2016. Edhe një plan i mëvonshëm synonte ta largonte atë nga pushteti dhe ta dërgonte në histori deri në vitin 2023 — një përpjekje që përfundoi, në fund të fundit, me dështim. Si pasojë, bota perëndimore ka filluar të shpërbëhet: Demokratët amerikanë — së bashku me mentorët e tyre në Bashkimin Evropian — kanë humbur pushtetin që e mbanin prej 35 vitesh, dhe kjo i ka hapur rrugën Republikanëve — pra, Trumpit!

Sot sërish viti 2026 u aktivizua tentativa anti erdoganiste dhe miqësisë së tij në mbarë rajonin tonë e më gjërë si me dezinformata ashtu dhe protesta nga dora israelite dhe ata që angazhohen me Israelin pas dyerve të mbyllura, si dhe oportunistët.

Ajo që çoi në tensionimin e marrëdhënieve midis Turqisë dhe Azerbajxhanit nuk ishte vendimi i administratës së Bakusë për të kufizuar mbajtjen e veshjeve fetare në shkolla — një veprim që kishte shkaktuar protesta dhe reagime të ashpra brenda Turqisë — por, përkundrazi, një komplot i orkestruar nga një entitet “degëzim” që vepronte brenda Azerbajxhanit. Ky grup arriti të shkaktonte trazira në të dyja palët, duke përhapur njoftime keqdashëse, të hartuara për të nxitur komunitetet myslimane si në Azerbajxhan, ashtu edhe në Turqi.

Megjithatë, kjo situatë është thjesht një formë dezinformimi mediatik, e orkestruar nga sionistët dhe Shteti i Israelit – dhe e nxitur më tej nga Irani e Rusia. Ajo shërben si kundërpërgjigje ndaj politikës së “rrethimit” (masave kufizuese) që Turqia ka zbatuar ndaj një Israeli imoral dhe Iranit – shtete që janë tashmë të izoluara nga komuniteti ndërkombëtar.

Kjo propagandë u inskenua nga vetë këta aktorë dhe më pas u amplifikua – përmes përfaqësuesve të tyre, si brenda vendit ashtu edhe jashtë tij – për t’u dukur shumë më e rëndësishme nga sa është në të vërtetë.

Duke iu rikthyer çështjes së shamisë islame: ndonëse nuk ka ndonjë ndalim të shprehur, disa shkolla kanë filluar t’u pengojnë ndjekjen e mësimit nxënëseve që mbajnë shami; megjithatë, kjo nuk ndodh në të gjithë Azerbajxhanin.

A e kuptoni skemën që po orkestrohet nga një dorë e fshehtë brenda këtyre dy shteteve vëllazërore?
Po bëhen përpjekje për të minuar Erdoganin dhe Aliyevin; qëllimi është dobësimi i aleancës turkike.

Duke pasur parasysh faktin se Aliyev nuk mund të qëndrojë në pushtet pa mbështetjen e Erdoganit, rëndësia strategjike e marrëdhënies së Azerbajxhanit me Turqinë bëhet edhe më e qartë. Për pasojë, nëse Azerbajxhani dobësohet, Rusia do të ishte e para që do ta gëlltiste atë — ose ndoshta, në bashkëpunim me Iranin, mund ta ndanin edhe mes tyre kurse ndërprerja e gazit dhe naftës azerbajxhanase do t’i jepte një goditje shkatërruese Turqisë, duke çuar potencialisht drejt kolapsit të vendit. Nëse edhe Irani do të mbyllte rubinetat që furnizojnë Turqinë, kjo do të shkaktonte protesta masive — të nxitura nga mercenarë që veprojnë brenda vendit. Kjo është axhenda e re sionisto-israelite: rrëzimi i Turqisë, një komb që gjithnjë e më shumë ka mbajtur një qëndrim anti-israelit!

Njeriu nuk mund të mos pyesë veten: a janë protestat në Shqipëri thjesht një rastësi, apo bëhet fjalë për një kryengritje të orkestruar me kujdes? Në thelb, këto protesta lidhen me një reagim në rritje kundër israelitëve — një reagim që shpërtheu papritur pas incidentit në zonën e Zvërnecit, ku israelitët morën nën kontroll tokën me bashkëpunimin e marionetës së tyre, Ramës, tokë strategjike e dhënë Turqisë dhe NATOs!!!

Pra; Nëse Azerbajxhani distancohet nga Turqia, mund të fshihet nga harta dhe sa të rëndësishme mendoni se janë marrëdhëniet me Turqinë për të ardhmen e Azerbajxhanit?

Menjëherë në Turqi nisi fushata për rrëzimin e Erdoganit me propaganda të rreme dhe operacionin FON e cila lëkundi opinionit turk….

Nga Presidenca e Azerbajxhanit, iu përgjigj protestave në Turqi, duke paralajmëruar kundër ndërhyrjeve të jashtme në punët e brendshme të vendit të tij. Në vend që të jetë një shpërthim spontan zemërimi, kjo çështje – e orkestruar nga qendra të jashtme si Israeli dhe Irani – buron nga shqetësimi që këta aktorë ndiejnë lidhur me “Aleancën e Mekës”. Në një Lindje të Mesme, e cila është shndërruar në një arenë gjaku për shkak të veprimeve të Israelit, Iranit dhe Emirateve të Bashkuara Arabe, kjo aleancë e re është e gatshme të marrë një rol udhëheqës. Ajo ka potencialin për të ndryshuar rrënjësisht hartën e rajonit duke i bashkuar shtetet e copëtuara. Në këtë situatë… Israeli – i cili prej kohësh ka plaçkitur pasuritë e kombeve myslimane, por që tani ka rënë në stanjacion, i privuar nga burimet kryesore energjetike të nevojshme për të ushqyer sektorët e tij dhe të evropës industriale – ka parë që ambiciet e tij, si dhe ato të Iranit, Evropës dhe NATO-s, të dështojnë. Si pasojë, pritet që të vihen në lëvizje skenarë dhe provokime të ndryshme – qoftë drejtpërdrejt apo tërthorazi – përmes aktorëve të ndërmjetëm në terren. Përveç Huthive, këta aktorë mund të përfshijnë grupe si ISIS, PKK, Forcat e Mobilizimit Popullor (Hashd al-Shaabi) dhe Hezbollahu; të gjitha këto mund të përdoren për të mbjellë përçarje midis anëtarëve të një aleance. Azerbajxhani, për shembull, është bërë aktualisht një objektiv për shërbimet e inteligjencës sioniste të goditjes.

Duhet parë tabloja e gjerë: ndërsa në mbarë Evropën shpërthyen protesta paralelisht – përfshirë demonstrata të drejtuara kundër Azerbajxhanit si dhe një operacion për “FON” në Turqi dhe sulme nga ana e Huthëve ndodhën njëkohësisht, a thua janë rastësi?
Në thelb, kjo situatë shërben si një provë për aleancën, veçanërisht në lidhje me mënyrën se si ajo mund të reagojë në skenarë kaotikë. Si gjithmonë, Turqia i vëzhgon këto zhvillime me gjakftohtësi, duke u mbështetur në përvojën e saj disadekadëshe në menaxhimin e situatave të tilla; njëkohësisht, ajo kujdeset që dy partnerët e saj – Pakistani dhe Arabia Saudite – të tregojnë përmbajtje përballë këtyre operacioneve provokuese djallzore. Aleanca duhet të mbetet në gjendje gatishmërie të lartë nën kujdesin e Turqisë – një vend që aktualisht përballet me një sfidë tejet serioze, e cila pritet të përshkallëzohet edhe më tej pas Turqisë, Arabisë Saudite ndoshta edhe Pakistani!