A e përfaqëson ky Odërin?

Ka njerëz që gjatë jetës ndryshojnë role, bindje dhe qëndrime. Ndryshimi është pjesë e jetës, por besueshmëria ndërtohet kur fjalët dhe veprat ecin së bashku.

Ky është rrëfimi për një njeri që gjatë jetës ka ndërruar shumë role, por ende nuk i ka bindur të gjithë se cili është në të vërtetë.

U rrit në fshatin Odër, studioi teologji dhe për vite të tëra shërbeu si hoxhë. Sot kritikon dhe kundërshton shumë nga ato që dikur i predikonte, duke thënë se ka zbuluar një të vërtetë tjetër. Ndryshimi i mendimit është e drejtë e çdo njeriu, por ai fiton peshë vetëm kur shoqërohet me argumente të qëndrueshme dhe me një jetë që përputhet me fjalët.

Flet me krenari për shqiptarinë. Megjithatë, shumë prej qëndrimeve dhe veprimeve të tij kanë ngritur pikëpyetje te ata që e ndjekin. Ai kritikon të tjerët për mungesë parimesh, ndërsa shpesh perceptohet se edhe vetë ndryshon qëndrim sipas rrethanave.

Thotë se ka kontribuar në organizime politike e kombëtare dhe se ka ndihmuar në veprimtari të ndryshme. Megjithatë, për shumë njerëz mbetet më i njohur për debatet dhe përçarjet sesa për ndërtimin e urave të mirëkuptimit.

Sot kritikon partitë politike, bashkësitë fetare, Lindjen dhe Perëndimin. Herë i lavdëron, herë i kundërshton. Kjo e bën të vështirë të kuptohet se cilat janë bindjet e tij të palëkundura.

Në fund, identiteti nuk ndërtohet me deklarata të forta, por me qëndrueshmëri. Nuk mjafton të thuash: “Jam shqiptar”, “jam besimtar” apo “jam patriot”. Ajo që u jep peshë këtyre fjalëve është përputhja mes asaj që thua, asaj që ke mësuar dhe asaj që jeton çdo ditë.

Patriotizmi dhe përgjegjësia qytetare

Patriotizmi dhe përgjegjësia qytetare nuk maten vetëm me fjalë, por edhe me investimet që lënë gjurmë për brezat.

Objektet fetare kanë rëndësinë e tyre për besimtarët dhe janë pjesë e jetës së një komuniteti. Por një shoqëri ka nevojë edhe për çerdhe, shkolla cilësore, ambulanca, kanalizime, ujësjellës, rrugë, teatro, biblioteka, parqe, fusha sportive, pishina dhe hapësira ku fëmijët e të rinjtë të rriten me dinjitet.

Dashuria për kombin nuk tregohet vetëm duke ndërtuar mure, por duke ndërtuar mundësi për njerëzit. Një fshat apo qytet përparon kur fëmijët kanë ku të mësojnë e të luajnë, të sëmurët marrin shërbim, të rinjtë kanë hapësira për sport e kulturë, ndërsa familjet jetojnë me infrastrukturë dhe shërbime të denja.

Besimi dhe zhvillimi nuk janë kundërshtarë. Një komunitet i fortë është ai që kujdeset njëkohësisht për shpirtin e njeriut dhe për mirëqenien e tij të përditshme.

Çfarë po ndodh me ne si fshat?

Odri ka qenë gjithmonë një vatër e dijes dhe e arsimit. Ky fshat ka nxjerrë mbi 200 të diplomuar, shumë prej tyre me emër dhe kontribut në vend e jashtë tij: arsimtarë, profesorë, mjekë, inxhinierë, juristë, akademik si Remzi Nesimi dhe profesionistë të fushave të ndryshme.

Që në vitet ’70, Odri ishte ndër nismëtarët e arsimit të vajzave shqiptare në gjuhën shqipe dhe për dekada është dalluar për vlerat arsimore e kulturore. Edhe në infrastrukturë ka qenë ndër fshatrat më të zhvilluara, me asfaltimin e rrugëve që në vitet ’60.

Prandaj, sot duhet ta pyesim veten: A po ecim përpara apo po kthehemi prapa?

Odri nuk e meriton të njihet për përçarje, mungesë zhvillimi apo probleme që mund të zgjidhen me dialog dhe punë. Ai meriton të jetë shembull i arsimit, kulturës, qytetarisë dhe bashkëpunimit.

Le të reflektojmë të gjithë. As Zoti nuk e do padrejtësinë, urrejtjen dhe zullumin. Ai e do drejtësinë, urtësinë dhe respektin për njëri-tjetrin.

Le ta ruajmë emrin dhe dinjitetin e fshatit tonë, që brezat e ardhshëm ta trashëgojnë me krenari, ashtu siç na e lanë paraardhësit tanë.

Në fund, pyetja nuk është vetëm kush është ky njeri.

Pyetja është: A e përfaqëson ai Odërin?

Historia nuk do të na gjykojë nga sa kemi folur, por nga ajo që kemi ndërtuar. Dhe emri i Odrit është shumë i madh për t’u bërë peng i përçarjeve apo i interesave personale.

Le ta ruajmë dinjitetin e Odrit, sepse ai është trashëgimia jonë dhe amaneti ynë për brezat që vijnë.

16.07.2026

E. K.