Aliu me demant ndaj Blerim Latifit: Dhuna ndaj grave kërkon përgjegjësi, jo përplasje ideologjike

Bashkim Aliu

Vrasja makabre e Arlinda Zekajt në Pejë është një ngjarje tragjike që duhet të na tronditë të gjithëve dhe të na bashkojë rreth një qëndrimi të qartë: dënimit pa asnjë rezervë të vrasjes së një gruaje dhe kërkesës për drejtësi për viktimën.

Në raste të tilla, shoqëria ka nevojë për reagim të përgjegjshëm, solidaritet me viktimën dhe familjen e saj, si dhe për një debat serioz mbi shkaqet e dhunës ndaj grave, parandalimin e saj dhe përgjegjësinë e institucioneve. Kjo është koha për të qenë bashkë në dënimin e krimit, jo për ta shndërruar tragjedinë në një arenë përplasjesh ideologjike e fetare. Në raste të këtilla tragjike kerkohet reagim i duhur për ngjarjen tragjike të vrasjes, unitet në qëndrime dhe dënim të aktit kriminel të vrasjes së A.Z., e jo të bëhen paralele që nuk ndihmojnë asgjë në këtë drejtim, por vetëm shkaktojnë debate pa efekt të deshiruar për rastin në fjalë dhe fenomenin e vrasjes së grave në përgjithësi.

Por, ka edhe të tillë që nga rastet e këtilla gjejnë alibi për të gjuajtur me fjalë pale të tjera, të cilat, si zakonisht i kanë në shënjestër. Këtë e ka bërë edhe kormentatori politik Blerim Latifit në një postim të tij në rrjetin social FB ku shorehet: “Janë çue talibanët shqipfolës me akuzu Kanunin për vrasjen makabre të Arlinda Zekajt në Pejë. Ndërkohë, harrojnë t’i shohin shifrat e dhunës ndaj grave në vendet islamike. Janë shifra që trondisin njerëzimin. Atje, dhuna dhe vrasja e grave janë të legalizuara e të normalizuara, madje edhe me metoda ma barbare, si mbytja publike me gurë. Kështu që talibanët janë të fundit në botë që mund të flasin për liritë e të drejtat e grave. shkruaj nje demant ndaj ketij shkrimi te Blerim Latifit duke theksuar se ne raste te ketilla
”. Me këtë ai tenton ta zhvendos vëmendjen nga rasti konkret te dhuna ndaj grave në vendet me shumicë myslimane, gjë që nuk i shërben qëllimit kryesor që duhet ta kemi të gjithë: të kuptojmë, të dënojmë dhe të luftojmë fenomenin e vrasjes së grave. Fakti që dhuna ndaj grave ekziston në shoqëri të ndryshme nuk e zvogëlon përgjegjësinë tonë për ta trajtuar atë aty ku ndodh, as nuk e bën më të drejtë përdorimin e një tragjedie për të sulmuar një grup tjetër shoqëror apo për të nxitur kundërvënie fetare e ideologjike.

Po kështu, asnjë traditë, normë zakonore, bindje fetare apo ideologji nuk duhet të përdoret për ta arsyetuar dhunën ndaj grave. Nëse pretendohet se Kanuni, një normë kulturore apo ndonjë faktor tjetër ndikon në mentalitetin që ushqen dhunën, kjo duhet të diskutohet me argumente dhe fakte, jo me etiketime dhe akuza të përgjithësuara. Njësoj, problemet e shoqërive të tjera nuk mund të përdoren si kundërpërgjigje për t’iu shmangur debatit mbi përgjegjësitë tona.

Krahasimet me vendet e tjera, përfshirë ato ku gratë përballen me kufizime dhe forma të rënda të dhunës, mund të kenë vend në një analizë të mirëfilltë. Por, kur përdoren si armë retorike në mes të një tragjedie, ato rrezikojnë ta largojnë vëmendjen nga viktima, nga rrethanat e krimit dhe nga masat që duhen ndërmarrë për të parandaluar raste të tjera.

Nuk kemi nevojë të ndajmë shoqërinë në kampe fetare, kulturore apo ideologjike për të dëshmuar se jemi kundër vrasjes së grave. Kemi nevojë për një standard të përbashkët moral dhe qytetar: çdo vrasje e një gruaje duhet të dënohet pa ekuivok, çdo formë e dhunës duhet të trajtohet me seriozitet dhe çdo viktimë duhet të ketë drejtësi, pavarësisht bindjeve, përkatësisë apo prejardhjes së saj.

Në vend që të polemizojmë se kush ka më shumë faj në histori, kulturë apo fe, duhet të përqendrohemi te ajo që mund të bëjmë konkretisht: identifikimi në kohë i rrezikut, mbrojtja e grave që përjetojnë dhunë, reagimi i institucioneve, zbatimi i ligjit dhe ndërtimi i një kulture ku dhuna nuk tolerohet e as relativizohet.

Arlinda Zekaj dhe çdo grua që bëhet viktimë e dhunës meritojnë më shumë sesa të shndërrohen në pikënisje të një debati që përfundon me akuza të ndërsjella. Meritojnë drejtësi, respekt dhe një shoqëri që e kupton se përballë vrasjes së grave nuk duhet të ketë kampe kundërshtare, por një qëndrim të përbashkët dhe të palëkundur.
Tragjedia kërkon përgjegjësi, unitet në dënimin e krimit dhe veprim konkret. Çdo debat që na largon nga këto tri qëllime rrezikon të prodhojë zhurmë, pa sjellë asnjë ndryshim për gratë që kanë nevojë për mbrojtje sot.